طهارت روح../

فانوس تمنایم
انتظار گمشده ای را
بر دل رقم می زند .
حیرانم ...در من اضطرابی نزج می گیرد .
شاید خطایی از من
پا بر زمین گذاشته است . 
تمام هستی ام را
از شب باز می ستانم .
تاریکم من ...میان دو لحظه ئ پوچ ، ابدیت را می نگرم .
راهی در تهی دارم ...آفتاب برایم آلوده است . 
گویی دود در دست دارم و بیم  
آفت پژمرده گی نزدیک است 
دشت بر خنده ئ تاریک من می خندد 
نور سایبانش را از 
برکه ئ فیروزه گان برچیده است  
کنار نرده ئ ماهتاب می ایستم و
کجایی ای رگه های رویا 
در زمزمه ئ عرفات 
ای شور برهنه ئ ابراهیمی 
در حنجره ئ سرخ فصول ...
من خوش نشین خلود منا 
در بلوغ حضور پاکی طراوتم  
در تموج سرود زنده ئ دریادلان کهن ، در روح اساطیری هاجرم 

تا همنشینی افق سفری بایدت.../

 

 
پ ن :برجه کــــه سمــــاع روح برپای شده است

                   وان دف چو شکر حریف آن نای شده است

                                        ســــــودای قـــــدیم آتش افـــزای شده است

                                                        آن هــــای تو کو که وقت هیهات شده است

  پ ن:به حرمت سربلندی ابراهیم خلیل الله شفای تمام مریضان الخصوص سمیه ی عزیز ما را عنایت بفرما.../

/ 1 نظر / 13 بازدید
شبیه خودم

شاید خطایی از من پا بر زمین گذاشته است این لحظه ی قشنگی از شعرت بود که حرف نداشت ارادت من به ابراهیم (ع) زیاده. دیروز به فکرش بودم. دیروز روزش بود.